Al jaren verlangde ik naar een bolle buik en een schattige baby dus hallo mooie roze wolk toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Al bleek die wolk toch niet zo roze te zijn. Na negen maanden elke dag overgeven en ellendig zijn, werd onze prachtige dochter Feline geboren. Een wolk van een baby en mijn geluk kon niet op. Dit was het allemaal waard geweest! 

Na de eerste (soms donker-) roze maanden, ging ik weer aan de slag. De ballen van weleer werden in de lucht gegooid en ik startte weer met jongleren. Verbazingwekkend kon ik dit allemaal combineren met mijn kersverse gezin en het geven van borstvoeding. Na acht maanden kreeg ik plots een keelontsteking. Enkele dagen extra rusten en dan zou het wel voorbij zijn. Niets bleek minder waar. Het verdikt: klierkoorts. Mijn ziekte werd stelselmatig verlengd en uiteindelijk heb ik 10 maanden moeten herstellen. Het was duidelijk, ik had mezelf letterlijk en figuurlijk leeggegeven. Ik sliep bijna de hele dag en het leegmaken van de afwasmachine was een dagtaak. Een wekker zetten om dochterlief op te halen bij de opvang bovendien een must en die drie uurtjes tot haar bedtijd leken soms wel dagen te duren. En waar ik in het begin vooral fysiek lastig had, werden de laatste maanden eerder een mentale strijd. Ik zag mijn dochter opgroeien en had zelfs niet de fut om met haar te spelen. Dit was niet wat ik voor ogen had en zulke mama wilde ik niet zijn. Het maakte me zo onzeker en ik mag dan ook van geluk spreken dat mijn partner altijd erg begripvol was en ik steeds op hem kon rekenen. Geleidelijk aan werd ik weer sterker en pikte de draad weer op. 

Met enige voorzichtigheid ging ik opnieuw aan de slag en besloot ik minder hooi op mijn vork te nemen. Ik wees projecten af, deed minder uren in mijn praktijk en zorgde voor voldoende rust. Als multipassionate vrouw met een ontembare ambitie moest ik keuzes maken en leerde ik mijn agenda beter beheren. Een moeilijke oefening en soms met pijn in het hart maar eindelijk had ik het voor elkaar!

Tot het licht op 25 januari 2021 helemaal uitging. Ik kreeg medisch minder goed nieuws en mijn lichaam blokkeerde helemaal. En hoewel ik erg rationeel in de situatie stond en dacht rustig te zijn, nam een soort paniek mijn lijf over. Mijn oh, zo sterke wil (hoofd) had niets meer in de pap te brokken. Een week later werd ik hyperventilerend wakker uit narcose en kon niet stoppen met huilen. Ik had totaal geen controle over mijn lichaam en dat is (zeker als controle’freak’) echt beangstigend. Onzekerheid en angst namen de regie over mijn leven want als ik mezelf zelfs al niet meer kon vertrouwen …

Het werd een lang herstel. Een jaar en acht maanden van therapie, psychologen, dokters, coaches en stapels boeken. Maar ook een periode van rust, boswandelingen, zelfzorg, mezelf weer leren kennen, prioriteiten stellen en luisteren naar mijn lichaam. Ik besef meer dan ooit dat ik altijd vanuit mijn hoofd leefde en te weinig vanuit mijn gevoel. Ondertussen heb ik mijn eigen handleiding kunnen schrijven en sta ik meer dan ooit in mijn ware kracht. Ik hoor mijn innerlijke stem terug, hoe hard mijn hoofd ook schreeuwt om aandacht. Ik voel terug wat werkt voor mij en laat me daar door leiden (wat anderen er ook van mogen denken). Het is een moeilijke weg geweest, met heel veel vallen en opstaan, maar ik geloof oprecht dat dit nodig was om mijn missie in het leven te kunnen ontdekken. 

En nu?

Nu is het mijn beurt om jou de hand te reiken en mee op pad te nemen. Ik neem je graag mee op de zoektocht naar jezelf, naar een mooie toekomst en de kracht in jezelf. Samen schrijven we jouw handleiding, brengen we je weer in balans en leer je weer te vertrouwen op jezelf.

Ik ben klaar om all in te gaan in jouw transformatie! En jij?